IJslandse Hond 

 
Dit ras stamt waarschijnlijk van de Buhund af, die met plaatselijke IJslandse rassen werd gekruist. De IJslandse hond werd gebruikt om schapen en paarden te hoeden. In de negentiende eeuw ging het ras bijna ten onder aan de hondenziekte, maar het werd door fokkers in IJsland en Engeland gered.

Type hond
Arctische waak- en herdershonden

Land van herkomst
IJsland

Oorspronkelijke naam
Islandsk Fårehund

Andere naam
IJslandse hond IJslandse herdershond Strutottur

Karakter
Deze stevige en stoere hond heeft een sterke persoonlijk-heid. Hij is aanhankelijk en erg vriendelijk tegenover mensen. Deze waakzame hond blaft graag, waardoor hij een goede waakhond is. Consequente opvoeding is nodig.

Verzorging
Deze hond is er aan gewend om buiten te leven; het wordt daarom afgeraden om hem als huishond te houden. De IJslandse hond heeft ruimte nodig om te rennen. Regelmatig borstelen is nodig.

Gebruik
Vee- en schapenhoeder (voornamelijk paarden). Waakhond. Gezelschapshond.

Hoofd
Licht en tamelijk breed. Duidelijke stop. Vrij korte snuit. Strakke aangesloten lippen.

Ogen
Middelgroot, amandelvormig. Donker.

Oren
Breed aan de basis. Driehoekig met puntige uiteinden. Zeer recht gedragen.

Lichaam
Sterk, vrij kort. Niet grof. Sterke hals. Brede, diepe borstkas. Buiklijn is licht opgetrokken.

Ledematen
Ovale voeten. Zeer gespierde benen.

Staart
Middellang. Dicht behaard. Gekruld over de rug gedragen.

Vacht
Hard, middellang tot lang. Langer op de hals, dijen en onder de staart. Kort op hoofd en benen. Ligt vlak op het lichaam.

Kleur
Alle kleuren zijn toegestaan, maar de basiskleur moet domineren. Wit komt vaak voor als bles, kraag, op de borst, punt van de staart en de tenen.

Schofthoogte
Reu: 42 tot 48 cm. Teef: 38 tot 44 cm.

Gewicht
10 tot 15 kg.